Zilver is een van de oudste de mens bekende edelmetalen. Zilver wordt al van ruim voor het begin van onze jaarrekening gebruikt als een goed te bewerken materiaal om andere objecten of mensen mee te versieren en decoreren, en ook als betaalmiddel.

 Fascinerend

 Zilver fascineert de mensheid van zodra er sprake is van het begin van de beschaving. De eerste culturen die begonnen de bodem te exploreren op zoek naar bruikbare materialen vonden daar zilverlagen, vaak dicht bij de oppervlakte.

De oudste beschavingen maakten van zilver niet alleen juwelen, maar ook allerlei religieuze artefacten, bestek, potten en borden. Algauw ontdekten ze de duurzaamheid van dit materiaal dat gemakkelijk in de gewenste vorm kon gesmolten worden en bovendien tegen corrosie bestand bleek te zijn.

Uit recente opgravingen is gebleken dat al 4000-3500 voor Christus zilver van lood gescheiden werd op eilanden in de Egeïsche Zee en Anatolië. Zilver kreeg er snel een mythische bijklank. Vaak werd zilver geassocieerd met de maan, de zee en verschillende goden. In de alchemie werd voor zilver het symbool van een halve maan gebruikt en alchemisten noemden het Luna. Van het metaal kwik werd gedacht dat het een soort zilver was. In sommige talen blijkt dat nog uit de naam die kwik heeft zoals quicksilver in het Engels of kwikzilver (‘levend zilver’) in wat ouder Nederlands. Veel later bleek het om twee volstrekt verschillende elementen te gaan.

Zilver was rond 3000 voor Christus onder meer in Egypte en in het gebied langs de rivier de Eufraat al erg populair. Reeds toen was men in staat zilver en lood te scheiden.

Betaalmiddel

 Zilver groeide in de Oudheid uit tot een handelsproduct van ongekende waarde. In de eerste beschavingen werd het gebruikt als een vorm van betaling. De Mesopotamiërs bouwden er rond 700 voor Christus hun eerste naar die tijd bijzonder moderne economie rond. Nog veel vroeger, in ieder geval vóór 2000 voor Christus, werden sporadisch al zilveren baren in de handel gebruikt. Het zo nog bijna 1500 jaar duren voor de eerste munten van goud werden gesmeed. Zilver zou tot ruim in de 19^de eeuw het meest gebruikte materiaal voor munten blijven.

Van de Egyptenaren over de Grieken tot de Romeinen en doorheen de Middeleeuwen bleef zilver een belangrijk edelmetaal. Later werd veel zilver gewonnen in de Spaanse zilver­mijnen, in Klein-Azië en Griekenland. In de vroe­ge Middeleeuwen begon de zilver­winning in Mid­den-Europa (o.a. Duitsland, Oostenrijk, Hongarije). Na 1500 werd veel zilver ingevoerd vanuit Midden- en Zuid-Ameri­ka. De trans­por­ten van zilver en goud uit dit gebied waren een aan­trek­kelijke prooi voor zeerovers (denken we maar aan de legendarische verove­ring van de zilvervloot door Piet Hein).

In 1792 speelde zilver een sleutelrol in het monetair systeem van de Verenigde Staten. Het Congres baseerde de wisselkoers op de zilveren dollar en de vastgelegde verhouding met goud. Zilver werden er voor de nationale munten gebruikt tot 1965. De doorbraak van de internationalisering van de verschillende markten gaf een belangrijke economische functie aan zilver, namelijk dat van een industrieelvlot te gebruiken ruw materiaal.

 Schaars

 Zilver werd vroeger meestal bereid uit het zilvererts argentiet. Door smelten en oxideren van het sulfide met behulp van lucht werd het metaal verkre­gen, meestal gelegeerd met lood of andere metalen. Door omsmelten werd het lood (of andere aanwezige metalen) verwij­derd.

In het begin van de 21^ste eeuw heeft zilver een vaste positie verworven als een veelzijdig, in de industrie praktisch toepasbaar metaal. Verschillende landen brengen (opnieuw) zilveren of verzilverde munten uit, zoals de Verenigde Staten, Mexico en Canada. Ook private muntmakers kiezen graag voor zilver als materiaal.

Zilver is relatief schaars, maar toch het gemakkelijkst te vinden en minst dure van alle edelmetalen. De belangrijkste zilverproducerende landen zijn Mexico, Peru, de Verenigde Staten, Australië en Chili. Ook in Europa wordt op veel plaatsen zilver gewonnen, o.a. in Polen, Spanje, Zwe­den, het voormalige Joegoslavië, Grieken­land, Roemenië, Duitsland, Tsjechië en Italië (Sardinië), al neemt het belang daarvan sterk af in het voordeel van de winning als bijproduct bij de bereiding van lood, koper en zink.